Hermeneutics: understanding life in a postmodern culture

Het onderzoek van deze groep richt zich op de manieren en de middelen die worden gebruikt om het leven in de hedendaagse cultuur te begrijpen. Wij gaan ervan uit dat het leven op zichzelf amorf en ongrijpbaar is in de mate dat het niet bestaat, tenzij het zijn vormen ontvangt door de patronen van ons begrip, die het leven zijn vorm en betekenis geven.

Hermeneutiek stelt ons in staat om deze patronen van begrip methodisch aan te pakken. Religies boden vroeger overkoepelende wereldbeelden voor het begrijpen en richten van het menselijk leven, wat het leven in verband bracht met zijn transcendente bron en einde. In de seculiere moderniteit werden religieuze opvattingen betwist en ontkend; het werd voorgesteld alsof het leven zijn eigen patronen van begrip bood, die de wetenschap zou moeten ontdekken. Op dit moment stuiten zowel anti-wetenschappelijke of uitsluitend religieuze antwoorden als reductionistische wetenschappelijke antwoorden in toenemende mate op tegenstand. Er worden alternatieve opvattingen ontwikkeld, waarin nadrukkelijk vragen worden gesteld over de vervulling van het leven en de bloei van de mens. Dit klimaat kan worden gekarakteriseerd als ‘postseculair’. Het is ons doel om de specifieke benaderingen en problemen van postseculaire opvattingen over het leven en de vervulling ervan te verduidelijken en bij te dragen aan de specifieke benaderingen en problemen ervan vanuit een perspectief dat wordt geïnformeerd door christelijke overtuigingen.

De deelnemers aan deze groep zullen zich concentreren op de volgende thema's:

  • De ontologische status van geest en bewustzijn, zonder welke er noch een zin van het leven, noch enig concept van het leven zou zijn. Het leven zoals het zich aandient in het menselijk bestaan, maar ook in academisch onderzoek en andere culturele uitingen, wordt begrepen als leven. Wat zijn de hermeneutische implicaties die voortvloeien uit dit inzicht? Hoe is (het concept van) leven gerelateerd aan de mogelijkheid om het leven te begrijpen en te onderzoeken, en met de notie van ziel in het klassieke en moderne denken?
  • Op welke manieren kunnen we in het huidige denken een referentie voor het leven herkennen? De eerbied voor het leven was een sleutelbegrip in de theologie van Albert Schweitzer, die ons verenigt met andere levende wezens en ons in verband brengt met ‘God’. Welke transcendentie wordt geïmpliceerd door eerbied voor het leven? Kan een dergelijk idee een gedeelde zorg zijn, zowel in religieus als postseculair perspectief? Op welke manieren en onder welke concepten is een referentie voor het leven geformuleerd in de hedendaagse theologie en filosofie?
  • In hoeverre geeft het leven zoals het wordt gegeven aanwijzingen voor het leven zoals het zou moeten zijn? Deze vraag wordt onderzocht door te focussen op de gegevenheid van het gezin, als basiskenmerk van het menselijk leven. Hoe moet dit gegeven worden gewaardeerd, vooral in tijden waarin seculiere idealen van het ontwikkelen van individualiteit en onafhankelijkheid zeer gerespecteerd worden? Biedt religie alternatieve waarden voor onze tijd, zonder te vervallen in de gevaren van een gemakkelijke ‘gezinsomvattende benadering’?
  • Deelname aan het goddelijke leven als een uitdrukking van verlossing: bieden de politieke en culturele vormen van de post-seculiere samenleving vormen om het theologische begrip participatie te begrijpen zonder de beperkingen van ontologische opvattingen?

Onderzoeksmedewerkers

Cookies

We vinden het belangrijk om je daar goed over te informeren. Cookies helpen ons je ervaring op onze website te verbeteren. Functionele cookies dragen bij aan een soepel draaiende website. Analytische cookies bieden ons inzicht in hoe gebruikers de website gebruiken. Met marketing-cookies kunnen we je op basis van je websitebezoek gepersonaliseerde inhoud bieden.