Studentambassadeur Frank Willemse

Als driejarig jongetje schijn ik het zeker te hebben geweten: “Ik wil later dominee worden!” Mijn ouders vertelden mij later dat ik in de kleuterklas het blijde nieuws al wilde verspreiden, door kerstkaarten te maken met de tekst “Jezus is geboren!”. Het moge dus duidelijk zijn dat ik uit een christelijk nest kom. Vanaf jongs af aan ging ik elke zondag mee naar de gemeente die ik nu als jeugdouderling mag dienen.

Geloof verstaan

Ondanks het enthousiasme van mijn jonge zelf en mijn verlangen om het geloof te leren verstaan, koos ik na mijn middelbare schooltijd niet voor theologie. Opgegroeid in de seculiere omgeving van Den Haag, is de optie om theologie te studeren eerlijk gezegd niet eens serieus in mij opgekomen. Aangezien ik graag met mensen werk en van sport houd, koos ik voor een studie fysiotherapie in Leiden.

Tijdens de laatste twee jaar van mijn studie fysiotherapie groeide mijn verlangen om het geloof te leren verstaan almaar meer. Onbewust nestelde de enthousiaste uitroep van mijn driejarige zelf zich steeds dieper in mij. Terugkijkend denk ik dat dit ook te maken heeft met de secularisatie en leegloop van mijn thuisgemeente. Omdat de kerk steeds leger werd, en ik mij desondanks altijd 'vastgehouden' heb geweten, werd ik als vanzelf richting de theologie bewogen. In het vierde jaar van mijn studie fysiotherapie ontwikkelde het verlangen om theologie te studeren zich verder van “Ik wil ooit nog eens theologie gaan studeren” tot “Ik ga volgend jaar beginnen met theologie!”.

Rijkdom

Naast mijn werk als fysiotherapeut ben ik na het afronden van mijn studie dus ook begonnen met de voltijdsbachelor Theologie aan de VU/PThU. Inmiddels zit in het tweede jaar van mijn master. Ik geniet in mijn studie het meest van de talen Hebreeuws en Grieks en van de Bijbelvakken. Wat een rijkdom! Ook systematische theologie en kerkgeschiedenis interesseren me zeer. Maar het mooiste vind ik nog wel om al die vakken in het hier en nu tot leven te laten komen. Wat betekent dit voor de kerk, voor al die mensen die de kerk hebben verlaten of misschien nog nooit in een kerk zijn geweest? De spannende uitdaging voor de theologie in deze tijd is mijns inziens dus om in verbondenheid met het belijden van de traditie de betekenis van het evangelie te laten resoneren in de harten van mensen.

Naar wie zullen wij heen gaan?

Het moge duidelijk zijn dat dit geen eenmansproject is! (Alhoewel: theologie geschiedt altijd in nauwe verbondenheid met en afhankelijk van het hoofd van de kerk: Christus! Misschien dat het in die zin wel een eenmansproject is.) Wat gaaf dus dat er mensen zijn die in deze tijd nog – of: weer – mensen zijn die geroepen worden om hun gaven en talenten dienstbaar te stellen aan de theologie; mensen die de zich constant aandienende vraag “willen jullie ook niet gaan?” alleen maar kunnen beantwoorden met: “naar wie zullen wij heen gaan? Hier zijn woorden van eeuwig leven!”