Home/actueel/PThU nieuws/PThU-student Emsi wint Zin in weekend columnwedstrijd
12 december 2017

PThU-student Emsi wint Zin in weekend columnwedstrijd

De 26-jarige PThU-student Marie Hansen-Couturier is de winnaar van de columnwedstrijd 2017 van KRO-NCRV en museum Catharijneconvent.

Volgens de jury is zij met haar column De roze dominee-in-spe de winnaar omdat ze in haar beeldend taalgebruik de lezer tot in het hart weet te raken. Je voelt dat ze als jonge lesbienne niet anders kan, dan lid blijven van de kerk die tot op vandaag een gecompliceerde relatie heeft met homoseksualiteit. Overtuigend beschrijft Marie Hansen-Couturier dat ze, net als Luther, de kerk niet de rug toekeert, maar juist een spiegel voorhoudt. Ze blijft, samen met haar vrouw, en wordt zelfs dominee. Ze kan niet anders.

De prijs werd uitgereikt tijdens de live-uitzending op 3 december jl. van het KRO-NCRV radioprogramma Zin in Weekend (Radio 5, 18.00-19.00 uur) in museum Catharijneconvent Utrecht .

De opdracht was: Schrijf een persoonlijk geïnspireerde column waarbij de beroemde zin van de kerkhervormer Maarten Luther de leidraad is: Hier sta ik, ik kan niet anders.

De jury bestond uit Wilfred Kemp, KRO-NCRV presentator voorzitter juryvoorzitter; Monic Slingerland, chef opinieredactie Trouw; Tanja Kootte, conservator Museum Catharijneconvent: Alain Verheij, twittertheoloog; Angela de Jong, columnist AD, winnaar KRO-NCRV De Slimste Mens 2017.

De jury had drie genomineerden uitgekozen die tijdens de live uitzending hun column hebben voorgedragen. Naast de winnaar Marie Hansen-Couturier waren dit dhr. Bouwe van der Meulen uit Dinxperloen mevrouw Tryanka Westra uit Assen.

Column

De roze dominee-in-spé

Een parkeerplaats op een zonnige zondagmorgen. De oude kerktoren werpt een schaduw over het gazon. Ik heb de moed in mijn schoenen en mijn hart in m’n keel. Hier sta ik. Kan het niet anders?

Voordat mijn vrouw en ik trouwden, stelde ik haar voor als ‘mijn vriendin’, of ‘partner’.

Lekker ambivalent. Maar nu we voor de wet en voor de kerk getrouwd zijn, voelt dat niet langer juist. Ze is mijn vrouw en daar ben ik trots op. Ze gaan alleen niet altijd soepel samen, de kerk en de vrouwenliefde.

Aan den lijve ondervond ik dat op mijn achttiende, toen ik in een evangelische gemeente in Amerika kerkte – nota bene in een stadje dat the buckle of the Biblebelt genoemd wordt. Niet alleen kerkte ik daar, ik kwam er ook uit een kast waarvan ik zelf pas net ontdekte dat ik erin zat. Mijn kersverse vriendin en ik waren knal-verliefd, maar ook knal-zondig volgens de gemeente. Exit zondagse kerkbezoekjes, exit vriendin.

Een langdurig ‘vaarwel’ tegen de kerk volgde. Toen ik naar Nederland terugkwam, was het uiteindelijk een huisgenootje dat me overhaalde met haar mee naar de studentengemeente te gaan. “Ze zijn er hartstikke open,” stelde ze me gerust. “En een van de dominees is ook lesbisch.”

Dus daar ging ik. Met knikkende knieën en trillend van top tot teen toen we het Avondmaal vierden in een grote kring. Weer welkom in de kring: doodeng en fantastisch tegelijk.

Een jaar later deed ik in dezelfde gemeente belijdenis en besloot ik theologe te worden. Wat nou, de deur van de kerk voorgoed achter me dichttrekken? Dat deed Maarten Luther toch ook niet? Hij hamerde zijn protest juist op de kerkdeur.

Terug naar de zonnige parkeerplaats. Met de moed nog steeds in mijn preekschoenen en mijn vrouw naast me loop ik de kerk in, waar de ouderling ons verwelkomt. “Dit is mijn vrouw,” zeg ik. De ouderling glimlacht. “Welkom. Willen jullie koffie of thee?”

Vanaf de kansel laat ik woorden van Gods grensoverstijgende liefde klinken. En ik weet: ondanks twijfels, ondanks angsten – hier sta ik, ik wil niet anders.

Lees meer van Emsi op haar blog www.domineemc.nl