Home/actueel/PThU nieuws/PThU'er Robin ten Hoopen wint Zin in Weekend Rembrandt columnwedstrijd 2019
7 oktober 2019

PThU'er Robin ten Hoopen wint Zin in Weekend Rembrandt columnwedstrijd 2019

De prijs werd uitgereikt tijdens de live-uitzending (6 oktober) van het KRO-NCRV radioprogramma Zin in Weekend in Museum Het Rembrandthuis in Amsterdam De opdracht was: Schrijf een radiocolumn bij één van Bijbelse portretten van Rembrandt: Jezus of de profetes Hanna.
Volgens de jury laat de Robin ten Hoop in zijn column zien 'dat hij goed naar het schilderij van Rembrandt heeft gekeken. Vervolgens verstaat hij de kunst het mooi te beschrijven. Als luisteraar zie je het als het ware voor je. Het komt tot leven. De columnist verbindt het Bijbelse portret op een bijzondere manier met zijn eigen leven. Hij laat daarmee zien wat kunst kan doen. In dit geval: hij voelt zich gezien…en daarmee gekend, misschien zelfs wel gezegend.

De jury bestond uit: Wilfred Kemp van KRO-NCRV; Annemiek Schrijver, ook van KRO-NCRV; Epco Runia, hoofd collectie Museum Het Rembrandthuis; Fusien Bijl de Vroe, directeur Vereniging Rembrandt en Abdelkader Benali, schrijver/columnist. 

Winnende column: Het zijn zijn ogen

Het zijn zijn ogen.
Het linker helder, het rechter flets. Even donker als zijn haar. Ze staan afgetekend in zijn zachte gezicht. Ze zien mij. Lieflijk, mild schijnen ze mij toe. Ze kennen het leven. De losers, boeven en heersers, de pijn, de vis, het brood; ze hebben ze gezien. En nu zien ze mij.
Ik wil naar hem kijken. Moet naar hem kijken. Hij houdt mijn blik vast. Ik hoop er iets te vinden. Steun, houvast, troost misschien.
Zijn handen zijn er niet. Ze kunnen mijn vingers niet grijpen. Zijn voeten zie ik niet. Ik weet niet of hij naar mij toe kan komen. Zijn oren zijn verborgen. Heeft mijn bidden zin? Maar zijn ogen zeggen genoeg. Of ik nu zit of sta, naar links of rechts loop, ze zien mij. Hij ziet mij.
Vastgelegd heeft Rembrandt ze. Die gewone ogen van die eenvoudige man met dat milde gezicht. Het zijn zijn ogen. Van die man uit Nazareth. Die ik niet zien kan maar waarvan ik hoop, geloof, net als Rembrandt, dat zij mij wel zien. Toen ik trouwde en rouwde. Toen ik net als Rembrandt door Leiden liep. Toen ik droomde en hoopte; in mijn wanhoop en verdriet. Ze zagen mij en zien mij. Ik weet het. Vergeten zal ik niet.
Het zijn zijn ogen.


Beluister de column tijdens de radiouitzending.