Home/PAO/Studiereizen/Blogs studiereizen/Blog Nico Schroevers 25 okt.rtd

Pijn is fijn en huilen doet goed

'Leven is lijden en pijn", zegt de Boeddha, en wie anno 2016 in een grote Indiase stad als Hyderabad verblijft kan zich daar alles bij voorstellen. Te midden van de heksenketel van het verkeer met al zijn smog en stof zie en ruik je armoede en lijden. Wie zou daar de woorden op zijn lippen durven nemen, 'Lijden is fijn"? Toch klinkt het hier elke morgen, en wel uit de mond van yogameester Rao. Als wij 7.00 uur op onze matjes staan in de nog rokerige lucht van alle nachtelijke vuurtjes, maar ook altijd in de zon, zegt dr Rao, 'Pijn is fijn". Aanleiding daarvoor zijn yoga-oefeningen die meer rek -en strekvermogen vereisen dan doorsnee predikantenlijven eigen is. 'Zet door,', 'Pijn doorstaan is beter dan ontwijken". En de groep deelnemers groeit elke dag en dat zonder bekeringsijver. Misschien heeft dat groeien echter ook te maken met een andere uitspraak die dr Rao eveneens elke morgen meerdere keren maakt: 'Dit is mijn-tijd!". Hij bedoelt daarmee dat dit het uurtje yoga ' s morgens exclusieve tijd is voor elke deelnemer'. Deze tijd is niet van je partner of van je kinderen, niet van collega "s of van werk of zorgen. Dit is tijd helemaal voor jezelf. De eerste keer dat je dat hoort denk je, 'is dat niet wat egoïstisch en als je die tijd voor jezelf neemt, moet je dat dan ook nog benadrukken"? Het voelt echter al snel goed en je beseft dat je je na die 'mijn-tijd" nog een hele dag kunt wijden aan anderen. 

Mooie, sterke en bijzondere vrouwen

Na de yoga volgt een Indiaas ontbijtje met o.a. warme groenten en kikkererwten. Daarna schuiven wij onder dezelfde koepel als van de yoga in een weelderige tuin aan voor het dagelijkse morgen-gebed, wat 'devotie" heet, verwijzend naar de vroomheid (bhakti) waarmee  veel hindoes dagelijks hun dag openen en sluiten met een offer van wat bloemen en/of gebed. De devotie staat vandaag in het teken van vrouwen. Ook in India zijn er zoveel mooie, sterke en bijzondere vrouwen. Wij hebben er al veel ontmoet. India heeft ook al vanaf de jaren zestig vele jaren lang een vrouwelijk staatshoofd gehad. De VS wacht daar nog steeds op. India is echter ook kampioen in het geweld tegen vrouwen, op straat of thuis. Een fors deel van de hardheid van het leven in India komt op hen neer. Ook die vrouwen hebben wij ontmoet, de meesten zonder dat wij het beseften. De devotie met vrouwe wijsheid doet goed.

Vivakananda; geloven in God heeft alles te maken met geloven in jezelf

Daarna schuiven wij de bus in richting het Vivakananda Centrum voor Menselijke Excellentie. Een mond vol, maar niet zonder inhoud. Vanuit straten vol smog, lawaai en stof stappen wij in een oase van rust, ruimte en weldoende klanken en beelden. Vivakananda was de eerste en grootste leerling van de kleurrijke goeroe Ramakrisjna. Samen stonden zij aan de wieg van een nieuwe groep binnen het Hindoeïsme, met van begin af aan een internationale uitstraling. Vanaf het moment dat Vivakananda aan het begin van de vorige eeuw een groep van 7000 luisteraars geheel in zijn ban trok op een congres in Chicago, is dit een groep met heel veel dynamiek. Het bijzondere van de Ramakrishna "s is dat zij er niet alleen voor. Hindoes willen zijn. Hindoes willen ze tot betere hindoes maken, maar ook moslims tot betere moslims en christenen tot betere christenen. En dat altijd beginnend met veel 'mijn tijd" en veel blijheid (Joy). Het leven is al ernstig genoeg en geloven in God heeft alles te maken met een geloof in jezelf.  Wij worden ontvangen met een weldoende gastvrijheid door de priester zelf en later ook nog door het hoofd opleidingen. Even staan wij zelfs in videocontact met een priester in Amsterdam.

Er is alle tijd voor vragen en om ons rond te leiden, en steeds weer is er de lichtheid van een lach. Wat mij uiteindelijk weer bij yogameester Rao brengt. Die hield ons vanmorgen tijdens de yoga voor hoe belangrijk het is dat wij blijven huilen en blijven lachen. Aan het huilen heeft hij ons nog niet gekregen, maar toen wij onze ademhalingsoefeningen te westers serieus aan het uitvoeren waren, bijna alsof het huiswerk was voor een ander en geen ' mijn tijd", liet hij ons de tijgeroefening doen. Zittend op handen en voeten en brullend als een tijger. En meteen aansluitend de lachoefening. Het zou mij niet verbazen als er morgen weer nieuwe yogi aanschuiven.

Geschreven door Nico Schroevers