Home/PAO/Studiereizen/Blogs studiereizen/Blog Christien Crouwel 21 okt.rtd

Vogels zonder lunchpakketjes

Het is vijf uur 's ochtends als van alle kanten uit de minaretten de azan klinkt, de oproep tot gebed. Daarvóór hebben de honden, niet Gods meest zoetgevooisde schepselen, ook al gepoogd ons wakker te krijgen.

Maar nu klinkt het van alle kanten:

"Allah is groot, Allah is groot
Ik verklaar dat er geen god als Allah is
Ik verklaar dat Mohammed Zijn profeet is
Haast u naar het gebed
Haast u naar het succes
Het gebed is beter dan de slaap
Allah is groot, Allah is groot
Ik verklaar dat er geen god als Allah is"

Misschien is bidden inderdaad beter dan slapen, maar ik keer me nog even om met die andere wijsheid in mijn achterhoofd: 'Hij geeft het zijn beminden in de slaap...'

Om tien voor zeven kom ik dan toch mijn bed uit voor onze eerste yoga-les. Met zeven anderen sta ik even later onder de open koepel te rekken en te strekken, begeleid door het gekwinkeleer van de vogels.

Na het ontbijt is het tijd voor ons ochtendgebed. Samen met de studenten en leden van de staf zingen we 'ubi caritas': 'Waar zorgzaamheid en liefde is, daar woont God.' Ons meerstemmig gezang evenaart bijna dat van de vogels.

Prof. Dr. Mohammad Aslam Parvaiz is rector magnificus van de Maulana Azad National Urdu University (NAMUU) en is uitgenodigd om met ons een koranstudie te doen. Hij doet dat vanuit zijn eigen vakgebied, de fysiologie van planten. Voordat de vraag post kan vatten hoeveel gepromoveerde Nederlandse biologen er te enthousiasmeren zouden zijn om een bijbelstudie met predikanten te houden, zijn we al begonnen. Dr. Parvaiz houdt een geëngageerd verhaal over de noodzaak de samenleving ecologisch te hervormen en ondersteunt zijn betoog met citaten uit de koran. Kernwoorden daarbij zijn rechtvaardigheid, gelijkheid en balans. Het is zaak de bronnen en grondstoffen (resources) waarmee God de schepping zo rijkelijk bedeeld heeft eerlijk te verdelen en om in balans te komen met de schepping. Dat houdt ook in dat we moeten afzien van het uitputten van de aarde en het eindeloze vergaren van (bodem)schatten. Zoals de koran zegt: 'Wie rijkdom verzamelt en meent dat dat een verzekering tegen ongeluk is en wie denkt dat zijn rijkdom hem onsterfelijk maakt: Nee! Hij zal zeker een verpletterende ramp ingeslingerd worden' (Al-humazah: 2-4, vertaling uit het Engels).

Wat dat afzien van bezittingen betreft, kunnen we nog veel leren van de vogels, houdt dr. Parvaiz ons voor. Die zie je toch ook niet met lunchpakketjes rondvliegen? Ze vertrouwen erop dat er altijd wel ergens iets te eten voor hen zal zijn.

Positie vrouwen in India

Even later stappen we als half-vrije vogels, mét rugzakjes maar zonder lunchpakketjes, de bus in die ons naar de universiteit rijdt. De NAMUU is opgericht als universiteit ter bevordering van het Urdu, de taal die in Pakistan en delen van India gesproken wordt. We krijgen een korte, maar op meerdere manieren krachtige lezing van dr. Shahida over de positie van vrouwen in de islam. Veel van wat zij vertelt, sluit aan bij wat we gisteren hoorden: dat de positie van vrouwen in India doorgaans weinig gunstig is. Vrouwen zouden erbij gebaat zijn zelf de koran te bestuderen en zo kennis te vergaren over hun rechten, want die zijn talrijker dan de praktijk doet vermoeden. Zo verbiedt de koran vrouwen niet om buitenshuis te werken en een eigen inkomen te verwerven, al kan ze er op geen enkele wijze toe verplicht worden.

Middaggebed

Veel tijd om vragen te stellen hebben we niet, want we worden in de tot moskee omgebouwde sporthal verwacht voor het middaggebed. Voor mij en vele anderen is het de eerste keer dat we zoiets meemaken. Dat de mannen van onze groep uitgenodigd worden mee te doen, getuigt naar mijn idee al van een grote gastvrijheid, maar dat wij als vrouwen, in dezelfde ruimte vanaf de zijlijn, daar getuigen van mogen zijn, komt mij tamelijk uniek voor. Maar misschien is onze komst omgekeerd ook een unicum, gezien het aantal foto's dat van ons gemaakt wordt door de universiteitsfotograaf.

Dat in alles voorzien wordt, zoals dr. Parvaiz ons vanmorgen voorhield, en alle lunchpakketjes overbodig maakt, blijkt uit de maaltijd die voor ons klaarstaat in het VIP-gebouw van de universiteit. Ook hier weer, net als in het Henry Martyn Institute, een veelheid aan gerechten die allemaal even smakelijk zijn.

Nieuwe indrukken

Het laatste onderdeel van onze excursie is een lezing door de imam die ook voorging in de moskee, dr. Faheem Akhtar. Als opening reciteert één van zijn vrouwelijke studenten, van top tot teen gehuld in een zwarte burka, enkele verzen uit de koran. Of dit gebruikelijk is, weten we niet, maar ook dit heeft niemand van ons eerder meegemaakt. Vervolgens behandelt dr. Akhtar de basis van de islam en de vijf zuilen. Erg nieuw is zijn presentatie niet voor ons en onwillekeurig komen bij mij herinneringen boven aan de iets te lange eerstejaars colleges islam. Gelukkig is er aan het einde van de sessie ruimte voor enkele vragen, waarbij dr. Akhtar duidelijk maakt dat bij allerlei kwesties het hoogste gezag de koran toekomt, die op veel punten meer ruimte laat dan men vaak denkt. Zo heeft ieder de persoonlijke keuze om zich, om welke reden dan ook, niet (volledig) te houden aan de ramadan. Er is geen imam die jou zou kunnen dwingen een andere keuze te maken. 

Na de groepsfoto op de trappen van de universiteit, waarbij we kans zien nog even met enkele studenten te spreken en vrijmoedig (of vrijpostig...) te vragen naar die burka's ('geheel eigen keuze', verklaren de dames) nemen we afscheid. 

Als we terugkomen bij het Henry Martyn Institute gaat de zon net onder en baadt de tuin even in een roze-rode, smogvrije gloed. Als vingerwijzing naar Gods goede schepping...

Geschreven door Christien Crouwel
Predikant van de Protestantse Gemeente Nuenen