Marijke Honders en Martine Bril (bachelorstudenten Geloof, Cultuur en Samenleving) zijn voor vier maanden in Paramaribo. Zij doen daar onderzoek voor de Evangelische Broeder Gemeenschap. Door middel van interviews onderzoeken ze wat het beeld is over het predikantschap onder de Surinamers. Een leuke en uitdagend project. Ze doen verslag van hun belevenissen.

• 23 maart 2010
• 25 maart 2010
• 28 maart 2010

23 maart 2010
Eerste indruk

Ze zeggen wel dat als je Paramaribo airport (Zanderij) uitstapt je meteen echt in Suriname bent. En ik kan zeggen dat dit wel klopt.

Van te voren was ik al gewaarschuwd om mijn koffers stevig vast te houden tenzij ik voor geld een drager wilde. En ja hoor, we liepen naar buiten en meteen kwam er een echte Surinaamse jongen aangerend die m’n koffer over wilde nemen. Maar ik hield vol dat ik een sterke Nederlandse dame was en ben, en toen droop hij af.

Rondom het vliegveld staan wuivende palmbomen, voel je de tropische hitte en hoor je meteen allerlei geluiden: van airco’s tot geroep en getoeter.

Vervolgens de taxi in om een uur te rijden naar Paramaribo stad. Onderweg kom je mooie witte huizen tegen maar ook spelende kinderen bij half afgemaakte houten huisjes met golfplaten. Maar ook mooie natuur, akkers, koeien en grote reclame borden.

Ik herinnerde me dat ik ook meteen moest kijken naar de religieuze aspecten in de samenleving. Dus begon ik maar kerken te tellen. Tot mijn verbazing waren er ongeveer evenveel kerken als Hindoestaanse tempels. Dat verwachtte ik niet: Suriname is toch een redelijk christelijk land?

Ondertussen doe je nog een extra schietgebedje als de taxi voor de zoveelste keer rechts inhaalt, ze rijden hier links en dat is best wel even wennen.


Spontane meetings

Het wennen verdwijnt en het settelen begint. Langzamerhand vind je een ritme die dragelijk is in dit zweterige weer. De siesta’s zijn heerlijk, de ochtenden in het centrum zijn relaxt en oja de nuttige avonden met anti muggenspul worden ook al redelijk standaard.

Maar wat nog niet standaard wordt is de communicatie. Deze is toch een tikkeltje anders dan in Nederland. Je moet je oren spitsen om alles te volgen, soms gebruiken de Surinamers ook wat ‘Neger Engels’ door hun Nederlands heen.

Maar wat ik echt mis bij de communicatie is duidelijkheid. En dan bedoel ik die keiharde nuchtere duidelijkheid: wat hard is maar dat je weet waar je aan toe bent. Want nu weet je niet waar je aan toe bent.

Zo ga je even ‘buurten’ bij de directrice, blijk je meteen een meeting te hebben. Daar zat ik dan: zonder enige voorbereiding, zonder een notitieblok of agenda.
Maar van zo’n spontane meeting moet je het wel hebben, je wisselt informatie uit en praat over hoe we ons onderzoek gaan inrichten.

Ik ben trouwens wel benieuwd of ze ook spontane colleges hebben op het Theologisch Seminarie. Tot nu toe lijken ze wel redelijk op tijd te beginnen, de weekopeningen en afsluitingen in ieder geval wel, want daar was ik weer net iets te laat. De Nederlandse docenten wachten meestal wel, maar de weekopening en sluiting hier niet.


Supermarkt reclame

- Hee dames
... (stilte oftewel een negeerpoging)
- Kan ik jullie ergens mee helpen?
Nee dank je, we zijn aan het kiezen welke cola we nemen.
- Ik kan jullie goed helpen hoor.
Bedankt.
- Jullie mogen hier niet stemmen hé.
Sorry?
- Willen jullie me helpen bij mijn partij?
Nee.
- Jullie kunnen me goed helpen bij mijn partij. Voor de verkiezingen.
Nou, nee dankje.

Hij loopt weg. Wij gaan verder met onze cola keuze.

- Dames?! Willen jullie mij nou helpen?
... (stilte)
- Zal ik mijn nummer achterlaten bij de toonbank, kunnen jullie me bellen?
Nee, bedankt, doei!

Teruglopend van de supermarkt naar huis fantaseren we over hoe we het verkiezingsprogramma in Suriname zouden kunnen beïnvloeden. Hoe we deze meneer zouden moeten helpen. ‘Vast in bikini foldertjes uitdelen’.
Dat nooit. Het is maar goed dat we hem hebben afgeschud.

25 maart


Bij het Theologisch Seminarie Suriname.

28 maart
Van Warrior tot zuster
Op zaterdagavond iets na zes uur gaan de gordijnen dicht en worden er banken verschoven. Een paar geluidstesten, maar dan begint het. De discolichten gaan aan en een mooie, jonge black gospel zangers en zangeressen beginnen te zingen.

Het is een jeugddienst van de Nieuwe Generatie Gods Bazuin. De jeugd wordt aangesproken als Joshua Warriors en ze worden aangespoord om God te prijzen en Hem de eer te brengen door tongentaal, jukken te verbreken en zalvingen.

Bijzonder om te zien dat er zoveel jongeren bij elkaar komen op zaterdagavond om God te zoeken. Ik had eventjes een beetje een EO Jongerendag gevoel.

Na een korte nacht en gewekt te worden door gezang (lalala... zing het nogmaals... halleluja) van onze huisgenoot gingen wij met zuster Urmie mee in haar enorme jeep naar de Evangelische Broeder Gemeente ‘Duta Watjana’ om daar Palmzondag met echte palmbladeren mee te maken.

Op Palmzondag is het hier gebruikelijk om belijdenis af te leggen, gedoopt te worden en dit keer zelfs een extra huwelijksinzegening te ontvangen. Het was een lange zit met een schriftlezing in het Javaans en wat bekende melodieën op een keyboard die was ingesteld om orgelgeluid na te bootsen.

Na de dienst was er gelegenheid om te feliciteren en elkaar als broeders en zusters een ‘gezegende Palmzondag’ toe te wensen. En omdat wij een speciaal welkom kregen in het begin van de dienst kregen we ook een handslag voor zegen en sterkte bij ons onderzoek en verblijf in Suriname.